شورورزی با کشت "سالیکورنیا" در سواحل گمیشان آغاز شد

 امید سقلی، فرماندار گمیشان در گفتگو با خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو گفت: با همکاری مرکز تحقیقات ملی شوری کشور، ۵ هکتار از اراضی شور شهرستان گمیشان زیر کشت آزمایشی گیاه سالیکورنیا رفته است.

فرماندار گمیشان افزود: این طرح الگویی برای توسعه کشاورزی پایدار در مناطق خشک و نیمه‌خشک کشور خواهد بود.

وی گفت: می‌توان با هم‌اندیشی و مشارکت مردم، گیاهان شورزیست که در داروسازی، روغن‌گیری، علوفه دام و غیره قابلیت مناسبی دارند را کشت و در استان توسعه داد و ایجاد اشتغال پایدار کرد

سقلی ادامه داد: سالیکورنیا یکی از گونه‌های بومی است که در دشت‌های شور ترکمن صحرا به خصوص در محدوده آق قلا، گمیشان و بندرگز می روید؛ این گیاه به دلیل جذب نمک به «نمک سبز» هم معروف شده و خواص گوناگونی برای آن تعریف شده است.

فرماندار گمیشان گفت: دسترسی به آب‌های شور و نیمه شور دریای خزر و خلیج گرگان، وجود مراتع وسیع و بایر و بلامعارض در نوار ساحلی استان، بالا بودن سطح آب‌های زیرزمینی لب شور، دسترسی به آب‌های نامتعارف مانند پساب مزارع میگو و کانال‌های زهکشی و اراضی ناشی از پسروی آب دریای خزر از ظرفیت‌های مهمی هستند که می‌توان از آن برای کشت سالیکورنیا در این پهنه‌های وسیع کمک گرفت.

سقلی افزود: سالیکورنیا از گیاهان نمک دوست است، این گونه تحمل شوری بالا را داشته و ارتفاع آن بین ۳۰ تا ۵۰ سانتی متر، ساقه‌ها بند بند و آبدار و برگ‌ها کوچک و به شکل فلس‌های تحلیل رفته است.

فرماندار گمیشان گفت: علاوه بر خواص دارویی و غذایی سالیکورنیا، می‌توان از آن به عنوان پوشش سبز در منطقه استفاده کرد تا از وقوع ریزگرد جلوگیری کند.

وی بیان کرد: ساقه‌های این گیاه مصرف خوراکی برای انسان و دام دارد، بذر آن سرشار از روغن است و روغن به دست آمده از دانه‌های سالیکورنیا شامل ترکیب‌های بیوشیمیایی، محتویات معدنی، ترکیب اسید آمینه و غنی از بتاکاروتن است.

سقلی ادامه داد: سالیکورنیا فشار خون را متعادل کرده و از آن در تولید قرص‌های فشار خون و ضد دیابت استفاده می‌شود؛ همچنین به خاطر فیبری که دارد برای درمان یبوست هم می‌توان بهره گرفت.

وی اضافه کرد: در دنیا از این گیاه برای سوخت دیزل استفاده می‌کنند اما در ایران ما برای کاربرد اولیه آن هنوز درگیر گرفتن مجوز هستیم.

وی افزود: نمک سبز محصولی که از فرآوری این گیاه به دست می‌آید در ایران ناشناخته است اما در سایر کشورها از آن به خوبی استفاده می‌شود و حتی برخی از کشورها آن را وارد می‌کنند.